Backoffice

"The office" met dank aan ETC, dubbelklik voor grotere afbeelding

van onze gast collumnnist; Backoffice

Sinds de winkel operationeel is zijn de taken verdeeld. “Frontoffice” mag de klanten helpen, alle plantjes buiten koesteren en de bestellingen doen, “Backoffice” werkt in de luwte. Daar komen de rekeningen binnen, de verzoeken om bijdragen voor goede doelen, uitnodigingen voor markten en  open sollicitaties. Het klassieke kantoorwerk.

In de goede oude tijd was er onder ambtenaren een gulden regel, nooit meer dan honderd stukken op je bureau, niet meer, ook niet minder. De volgorde was vrijelijk te bepalen en lastige dossiers bleven onderop liggen. Die tijden zijn veranderd met boeteclausules en deurwaarders. Zeker Backoffice kan zich niet meer permitteren stukken naar onder te schuiven.

Een van de zeer belangrijke voorwaarden voor Frontoffice is de klantvriendelijkheid, de klant is immers koning.

Groot was daarom de verbijstering toen Backoffice een nota van het Hoofdbedrijfschap Detailhandel (HBD) mocht ontvangen. Waren we ineens ingelijfd bij een organisatie? Een organisatie die verzuimd had bloemen te zenden ter gelegenheid van de opening van weer een moedige nieuwe detaillist? Hoewel de tijden zwaar en spannend zijn, hadden ze er geen enkele moeite mee een gepeperde nota van €150,50 euro te zenden. Niet alleen het bedrag, maar ook de formulering deed Backoffice uiteindelijk naar adem happen:

"Onderstaande heffing dient voor de vervaldatum te worden betaald. Bij niet tijdige betaling bedragen de aanmaningskosten minimaal 6 euro. Bij een eventuele incassoprocedure via een deurwaarder lopen de kosten op tot minimaal 54,40 euro"

Allemaal zonder aanhef, introductie of vriendelijke groet. En we hebben het hier over het Bedrijfschap Detailhandel, de “grote”  vertegenwoordiger van onze belangen, eh welke belangen? Want tot nu toe had Backoffice nog nooit iets van dit bedrijfschap gevraagd of ontvangen. In deze tijd van waarschuwingen voor schijnfacturen, tijd voor een telefoontje.

Om het verhaal niet te lang te maken: de medewerker van het HBD begreep het probleem van Backoffice; het eerste gebod voor alle callcenter medewerkers. Maar de jongeman wilde wel uitleggen hoe het bestuur, na ijverig overleg mag ik hopen, tot deze tactische formulering was gekomen:

In 2014 houdt dit prachtige instituut namelijk op te bestaan en al die ondernemers zouden meteen een voorschotje nemen op dit heuglijke feit en niet meer betalen. En dat kon natuurlijk niet. Zoals de waard is, vertrouwt de brancheorganisatie zijn klanten, iets om over na te denken.

Back office zal uiteraard betalen, zij heeft geen keus, maar wil eerst van het bestuur van het HBD een herziene nota, die recht doet aan ons motto als ondernemer: klantvriendelijk, verhelderend, inspirerend en betrokken. Alleen dan blijf je bestaan en dat kunnen we van het HBD inderdaad niet zeggen.

Fabriekslandbouw

met dank aan www.agf.nl

Stadslandbouw (of misschien beter lokale landbouw) is hot. Niet alleen bij ons burgers, die zeggenschap willen hebben over hun eigen eten. Maar ook bij de (lokale) overheden en in het onderwijs. Er is tegenwoordig de “Dag van de Stadslandbouw”, er is een opleiding stadslandbouw in Dronten en in veel gemeenten staan voedsel, voedselproductie, gezond eten hoog in het vaandel. Veel gemeente verkondigen dat voedsel zelfs een speerpunt is in hun beleid.

Voor “De Stadsakker”, die naast een winkel ook een kwekerij wil beginnen, is dat een warm bad. Hoewel, tot nu toe, een koude douche, waarvan de geiser maar niet aan wil slaan.  De kenners zeggen dat ik nog even moet blijven staan, omdat het water straks echt warmer wordt.

Inmiddels is het ruim 2 jaar geleden dat ik met de gemeente de eerste contacten had over de mogelijkheden van een kwekerij (1-2 ha, schuur en tunnelkas). De plannen werden enthousiast ontvangen maar ruim twee jaar later en zijn we helaas nog geen stap dichterbij gekomen.

De lokale landbouw is bij de overheden een visie zonder enkel plan, thuis noemen we dat dagdromen. De gemeente wil wel, maar de ondernemers die aan de slag gaan in de stadslandbouw moeten zich wel binnen de bestaande regels bewegen. Conclusie; die lokale landbouw komt er zo niet. Regels zonder visie zijn een nachtmerrie.

In de laatste decennia, is het woord agrarisch, systematisch uit het bestemmingsplan geschreven. Grond met agrarische bestemming is in de ogen van mannen in pak weinig waard. Beter kan je het de bestemming woningbouw of industrie geven. Dat zorgt tenminste voor een hoog batig saldo op de vastgoed balans. Tenminste als je het in de huidig economisch klimaat ook als zodanig kan verkopen.

En als er dan een stuk agrarische grond is gevonden, mag er onder geen beding een tunnelkas of schuur neergezet worden. Dat is alleen toegestaan bij bestaande agrarische bedrijven, die de laatste jaren zijn verbouwd tot de functie van woonboerderij, of zelfs afgebroken. Het aantal boerderijen in de buurt van de stad is op een paar handen te tellen. Los van de grote investering, ik heb alleen maar grond nodig met een kas en schuur, en eigenlijk niet een hele boerderij.

Een tijdelijke locatie lukt misschien nog, maar zoals een fabriek een investering doet in een gebouw en kantoor, zo doet de kweker een grote investering in zijn akker. Hij zoekt geen bouwgond, maar verbouwgrond Hij zorgt voor een optimale balans van bodem leven, voeding en mineralen. Grond is de plek waar alle broodnodige organismes samenkomen. Dat is niet iets wat je even neerzet of verplaatst, pas na jaren onstaat daar een optimaal evenwicht. Dat kost tijd, geld en energie, dat doe je niet voor een paar jaar.

Kortom, op dit moment is het eenvoudiger om een high-tec fabriek te bouwen op een industrieterrein. Waar op basis van hydrocultuur, sla geteeld wordt in zwembaden, verlicht worden met LED lampen, waar vrachtwagens 24/7 af en aan rijden om de sla te transporteren naar alle windstreken. Met een investeringsfactor die waarschijnlijk 100 keer hoger ligt dan een biologische kwekerij.

Of is dit nou wat ze bedoelen met stadslandbouw? (wel indrukwekkend)

met dank aan:http://www.dryhydroponics.nl

It is worth spreading ideas

Even geen blog, want soms hoor je een verhaal.... dat kan je niet zelf vertellen, dat moet je aan iemand anders overlaten.

Rob Baan's TED-talk:  "Let's change the way we think about food and health". 

(zie ooh TED-talk mondiaal: Ideas worth spreading)